Honour Man Amouage για άνδρες

M'έπιασε από τα πέτα με γρήγορες κινήσεις και μου έριξε το πρόσωπο πάνω στο τραπέζι με το χυμένο πιπέρι από την πιπεριέρα.
Τρόμαξα, τα'χασα. Δεν μου είχε ξανατύχει τόση σκληράδα.
Λίγο λίγο άρχισα να προσέχω ότι η μυρωδιά ανέδιδε μια λαδίλα, μια κάπως κλειστοφοβική, μουχλιασμένη υφή, που δεν ήταν απωθητική όμως, παρά κάπως καπνιστή σαν να σπας ένα κέλυφος μοσχοκάρυδου και να μυρίζεις υπολείματα πιπεράτου λιβανιού. Κι όμως, μια καθαρότητα, μια διαύγεια διακρίνεται, δεν είναι ένα κτήνος.

Μύρισα τα ρούχα στην ατμόσφαιρα με τα ίχνη βετιβερίας, κέδρου και πατσουλί (Μήπως φορούσε Reflection της Amouage τελικά;)
Η φωνή του ερχόταν θαρρείς από μακριά, σαν τον βρυχηθμό ενός λιονταριού που τον μεταφέρει ο αέρας της ζούγκλας μακριά, ή τα μπάσα ενός αυτοκινήτου που τρέχει με τα γκάζια στην τσίτα.

Τρόμαξα. Το έχω ξαναπεί;

Έχει ένα δέος αυτός ο φόβος. Δεν ξέρω γιατί λέγεται όμως Honour. Θα έπρεπε να λέγεται Shock and Awe.